Het plaatje hieronder laat goed zien hoe het midden steeds vaker naar rechts wordt geduwd.
En eerlijk gezegd: dat herken ik heel sterk in mijn eigen leven en omgeving.
Vroeger was ik namelijk helemaal niet politiek.
Ik was iemand die niet altijd ging stemmen, ik had een relatie met een jongen van een andere afkomst, ik voelde me niet links en niet rechts, ik vond het allemaal wel prima.
Politiek was iets waar ik me niet echt mee bezig hield. Gebeurtenissen die je blik veranderen.
Maar de afgelopen zes, zeven, acht, misschien wel negentien jaar is er zoveel gebeurd dat je er niet meer omheen kunt.
Ik noem een paar dingen die mij en velen met mij hebben veranderd: De moord op Pim Fortuyn, een politicus die juist opkwam voor gewone Nederlanders, waar tegenwoordig veel naar wordt gerefereerd.
De indoctrinatie van de Woke-agenda, die onze kinderen beïnvloedt.
De aanslagen en moorden in Europa, zoals op de redactie van Charlie Hebdo, kerstmarkten en stations.
De verkrachtingen, aanrandingen en moorden keer op keer gepleegd door asielzoekers. De eindeloze protesten met Palestijnse vlaggen, regenboogvlaggen en Extinction Rebellion op de snelweg.
Antifa, dat overal bovenop springt alsof zij bepalen wie er mag demonstreren.
En wat ik me vaak afvraag: wat heeft een Palestijnse vlag eigenlijk te maken met mijn protest tegen een AZC in de buurt? De rol van overheid en media.
Wat het nog erger maakt, is dat de overheid en de media geen eerlijk beeld schetsen.
Wanneer er een rechts protest is, worden de waterkanonnen ingezet en staat de rel in alle kranten.
Maar als jongeren met Marokkaanse of Syrische afkomst politiebusjes bekogelen bij een protest tegen een AZC, dan is er ineens geen waterkanon te bekennen.
De rellen op het Malieveld krijgen alle aandacht, terwijl de schade die pro-Palestina betogers hebben aangericht aan de universiteit van Amsterdam amper wordt besproken — laat staan dat er een spoeddebat over komt.
Dit meten met twee maten geeft mensen het gevoel dat hun zorgen niet serieus genomen worden.
Veiligheid en leefbaarheid onder druk.
En ondertussen schieten de AZC’s als paddenstoelen uit de grond.
In die buurten gaat de veiligheid achteruit, daar merken gewone burgers de gevolgen als eerste.
Zij voelen zich niet gehoord en niet beschermd door de overheid. Waarom ik en velen met mij naar rechts bewegen Het is precies dit dubbele gevoel, het oneerlijke spel en de achteruitgang in veiligheid, dat ervoor zorgt dat mensen die ooit midden waren — of zelfs helemaal niet met politiek bezig waren — steeds meer naar rechts bewegen.
Niet uit haat, maar uit liefde voor ons land, onze stad en onze toekomst.
Dit maakt niet dat ik geweld goedkeur, maar ik zet wel mijn vraagtekens bij hoe ze ontstaan.
Daarbij is dit een duidelijk gevolg van jarenlang falend beleid en het niet luisteren naar de gewone burger. 
En dat is waarom dit plaatje zo treffend is: het midden wíl het goede voor twee kanten, maar de realiteit duwt je steeds verder richting rechts.
Liefs,
Nikky
