Vandaag waren we op bezoek bij een 74-jarige bewoonster in het hart van Helmond. Een vrouw die haar leven lang in de stad heeft gewoond — maar zich de laatste jaren steeds minder thuis voelt in haar eigen wijk.
Wat ze vertelt, is geen incident. Het is een structureel patroon van overlast, verloedering en wegkijken. En niemand grijpt in.— “Ze slapen gewoon in hun busjes. Voor de deur. En niemand die wat doet.”
Voor haar flat staan dagelijks busjes geparkeerd. Geen gewone werkbusjes, maar voertuigen waarin mensen slapen, eten, zich ophouden.” Ze hangen er de hele dag rond, maken een bende van alles. Ik zeg er niks meer van, want dan krijg ik een grote mond.”
Volgens buurtbewoners gaat het om arbeidsmigranten zonder papieren. De gemeente weet ervan. De politie weet ervan. De meldingen zijn bekend. Maar structureel ingrijpen? Blijft uit.
Één keer is er een boete uitgedeeld voor illegale arbeid, daarna keerde alles gewoon terug naar het oude. De meldkamer stuurt meldingen niet door.
Het handhavingsapparaat laat het afweten.
“We betalen €46 voor een parkeervak, en krijgen dozen en deuken terug. “Dan het binnenplein.
Ooit bedoeld als parkeerplek voor bewoners, inmiddels veranderd in een opslagterrein voor een supermarkteigenaar. Pallets, karton, kratten — het staat er lukraak gestald.
Gevolg? Geen parkeerruimte meer voor bewoners. Auto’s beschadigd. Overzicht en veiligheid zoek.
Mevrouw betaalt €46 voor haar parkeervak. En ze is niet de enige. Samen met buurtgenoten heeft ze voorstellen gedaan voor een blauwe zone of betaald parkeren om de overlast in te dammen. Maar van de gemeente: geen reactie.
En wanneer de bewoners de politie bellen vanwege overlast of gevaarlijke situaties op het binnenplein, krijgen ze steevast te horen:> “Daar mogen wij niet optreden, dat is privéterrein.”
En alsof dat nog niet genoeg is, wordt er ook al maanden gedeald. Op dezelfde plek, onder ieders neus, en zichtbaar voor bewoners. Ondanks meerdere meldingen wordt er niets mee gedaan. De wijk glijdt af, en de instanties kijken weg.
Dus: wie komt er dan wél op voor de bewoners? Niemand. Terwijl ze wél keurig hun parkeergeld betalen — en ondertussen letterlijk schade rijden.—
“De stress kruipt in m’n lijf” De impact gaat verder dan alleen ergernis of materiële schade.
Mevrouw vertelt dat ze de afgelopen tijd daadwerkelijk gezondheidsklachten heeft ontwikkeld. “Ik heb een hartoperatie in het vooruitzicht, maar ik kom nauwelijks meer tot rust.”
Zelf durft ze nauwelijks nog alleen naar buiten. Haar dochter laat haar uit angst liever niet meer alleen gaan. Ondanks een medische verklaring krijgt ze geen urgentie voor andere woonruimte. De woningbouw verwijst van het kastje naar de muur.— De vraag is niet meer óf het misgaat. Maar: wie grijpt in?
De gemeente weet dit. De politie weet dit. Woningbouw weet dit.
En toch zijn het bewoners zelf die structurele oplossingen moeten aandragen, en dan alsnog worden genegeerd. Waar blijven de verantwoordelijkheden? Waar blijft de bescherming van onze eigen mensen?
