Van Heistraat naar spookstraat

Ik ben geboren, bijna veertig jaar geleden, in het hart van Helmond, midden in het centrum. Een zijstraat van de Heistraat. Voor wie het niet weet: de Heistraat was vroeger een gezellige, bedrijvige winkelstraat met overwegend Hollandse winkeltjes. Natuurlijk had je er ook een pizzeria, een frietzaak of een kebabzaakje – maar dat hoorde er gewoon bij.

Ik herinner me hoe ondernemers in die straat hun krachten bundelden. Mijn moeder spaarde Heistraat-zegeltjes, die je weer kon inleveren bij de bakker of de kaaswinkel. Mensen groetten elkaar op straat, kinderen speelden er veilig. Voor mij als kind was het de plek waar ik tot negen uur ’s avonds stoepkrijtend op de stoep zat, of voor een gulden met een zak snoep naar huis fietste.

Maar die Heistraat bestaat niet meer. Tegenwoordig is het een schim van wat het ooit was. Een wijk waar ik mijn kinderen ’s avonds niet meer doorheen durf te laten fietsen. Overdag voelt het al rommelig, ’s avonds lijkt het een ghetto. Alsof je terecht bent gekomen op een achterafmarkt in Marrakesh. En dat doet pijn – juist omdat deze straat de directe verbinding is naar ons centrum.

De gemeente pompt er miljoenen in, maar het voelt als symptoombestrijding. Nieuwe tegels, plantsoenen of kunstprojectjes pakken de kern van het probleem niet aan. De Heistraat had ooit een ziel – die is verdwenen. En dat is niet alleen het verlies van een straat, maar van een stuk Helmondse identiteit.

Dit is waar ik me zorgen om maak. Want de Heistraat vertelt niet alleen mijn jeugdherinneringen, maar ook het verhaal van hoe een stad in veertig jaar kan veranderen. En de vraag die blijft hangen is: hoe zorgen we dat Helmond weer de stad wordt waar onze kinderen veilig kunnen spelen, en waar straten bruisen in plaats van leeglopen?